Łysienie plackowate

A JA MAM NATO WYJ...Taka nasza uroda .Ale dla dzieci i młodych to jest problem!!!Może kiedyś odrosną!!!

A JA MAM NATO WYJ...Taka nasza uroda .Ale dla dzieci i młodych to jest problem!!!Może kiedyś odrosną!!!

Hej Niestety mój synek choruje na to - ma teraz 5,5 roku i ma pół głowy łysej. Żyjemy jednak z tym normalnie - dzięki Bogu został zaakceptowany w szkole, wszyscy są przyzwyczajeni, a najbardziej przejmuję się chyba ja :-) Pogodziliśmy się z tym, nie latamy w kółko po lekarzach bo każdy mówił to samo, leki nie pomagały. W lato stosowalismy ziołową kurację Hair Up z Izraela - badanie trichoskopowe pokazało poprawę stanu skóry głowy, szczególnie cofnięcie się zmian na owłosionej części, ale obszar wyłysienia stale się powiększa. Czekamy aż nadejdzie znów cieplejsza pora i powtórzymy tą kurację. Często myjemy głowę delikatnymi szamponami, nie stosujemy żadnych peruk ani chustek. Wszyscy znajomi są już przyzwyczajeni. Nie spotkałam się jak dotąd z jakimiś negatywnymi reakcjami, ludzie wykazują się zwykle taktem, nie poruszają tego tematu. To po prostu taka choroba i trudno, nie ma co przepraszać za to że się istnieje, a wstydzić można się jak się zrobi jakieś świństwo, a nie z powodu choroby. Łysienie postępuje jak na razie - liczymy na to, że kiedyś po prostu włosy odrosną. Pozdrawiam i życzę wszystkim "wyłysiałym" odrośnięcia włosów!

Witam u mnie łysienie plackowate pojawilo sie 17 lat temu,i oczywiscie przez rok wlosy wypadaly az wypadly calkiem,tez chodzilam w chusteczkach to bylo bardzo krepujace jako dla nastolatk wlosy po malu odroslyi a teraz znowu zauwazylam stylu glowy łysy plac i strasznie sie denerwuje tym poniewaz juz nie jestem taka mloda i obawiam sie tego ze znowu mi wypadna calkiem jutro wybieram sie do dermatologa zobaczymy co mi powie,ale juz psychika sie zaczyna odzywac.pozdrawiam

Ja od 7 roku życia mam łysienie plackowate i też skończyło się na wydanych w błoto pieniądzach. Dodatkowo spowodowało to u mnie zaburzenie psychologiczne które fazę kulminacyjną osiągnęło gdy miałem 10-14 lat. Teraz już jest o wiele lepiej, wciąż sobie powtarzam że to żadna ujma (prócz tego nic nie mam) ale namiastka zaburzeń pozostała jednak i to jest mój największy problem. Jedynym rozwiązaniem jest pogodzenie się z tym i żyć jakby nigdy nic, gdyż wile ludzi cierpi na o wiele gorsze schorzenia, jednak w życiu nie chodzi tylko o to by być "pięknym" , tylko dobrym.