Czy łysienie można leczyć?

Na początku należy stwierdzić, że są różne rodzaje łysienia. Jedne występujące w przebiegu rozmaitych chorób skóry, inne będące schorzeniami dotyczącymi wybranych mieszków włosowych a charakteryzujące się ogniskowym wypadaniem włosów, z mniejszą lub większą skłonnością do odrastania tzw. łysienie plackowate.

Nasze dzisiejsze rozważania dotyczą łysienia występującego u młodych mężczyzn, często rodzinnie, zależne od czynników hormonalnych rozpoczynające się zwykle około 20 roku życia w postaci stopniowego powiększania się kątów czołowych a później przerzedzeniem włosów na szczycie głowy i charakteryzującego się ciągłą progresją procesu chorobowego – jest to łysienie androgenowi, tzw. łysienie typu męskiego.
 
 
Schorzenie to ma charakter uniwersalny i cierpi z jego powodu 25% mężczyzn w 20 roku życia, 40% w wieku 30-40 lat i aż 50% po 40 roku życia. Jak Państwo dobrze wiedzą łysienie typu męskiego nie jest schorzeniem sprawiającym dolegliwości fizyczne, natomiast ma ogromny wpływ na jakość życia wpływając na samopoczucie, samoakceptację i akceptację przez otoczenie, łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi czy wreszcie na możliwości zatrudnienia. Stąd głębokie rozczarowanie po wyjściu z gabinetu lekarskiego, gdy doktor stwierdza autorytatywnie: „Tego schorzenia nie można leczyć. Pana ojciec był łysy i Pan będzie łysy”.
I rzeczywiście medycyna do niedawna nie dysponowała żadnymi sprawdzanymi w obiektywnych badaniach środkami mogącymi powstrzymać wypadanie włosów czy nawet powodować ich odrastanie. Zapisywano w najlepszym przypadku rozmaite mieszanki do smarowania zawierające środki drażniące, a mające na celu wywołanie przekrwienia skóry głowy, hipotetycznie mającego poprawić odżywienie cebulek włosowych. Regułą było podawanie rozmaitych witamin i aminokwasów nieraz w bardzo drogich mieszankach, z których żadna nie miała za sobą obiektywnych badań naukowych udawadniających działanie lecznicze. W początku lat 70tych pojawiła się moda na podawanie w celu leczenia łysienia soli cynku, dla których jednym uzasadnieniem był fakt, że owce w Australii pasione na pastwiskach gdzie trawa zawierała mniej cynku mają gorszą wełnę. Żadna z tych metod nie przynosiła oczekiwanych rezultatów – zatrzymania wypadania włosów.
 
 
Przełom w leczeniu łysienia androgenowego nastąpił w końcu lat 70tych i był jak wiele odkryć w medycynie dziełem przypadku. W 1965r. wynaleziono lek Minoxidil, który był stosowany z sukcesem u chorych z nadciśnieniem. W trakcie leczenia zauważono u pacjentów odrost włosów. Przeprowadzono intensywne badania nad lekiem stosowanym zewnętrznie, czego rezultatem było wprowadzenie do lecznictwa w 1988r. Minoxidilu do leczenia łysienia typu męskiego. Kontrolowane badania kliniczne potwierdziły skuteczność leku. Był to pierwszy lek powodujący nie tylko zatrzymanie wypadania włosów, ale również ich ograniczony odrost. Rozpoczęła się nowa era w historii leczenia łysienia.
 
 
Kolejny epokowy przełom nastąpił po wprowadzeniu do lecznictwa Finasterydu i w tym wypadku pomógł przypadek. Wspomnieliśmy na początku o hormonalnym podłożu schorzenia. Bardzo upraszczając można stwierdzić, że istnieje „dobry“ testosteron, który stymuluje przyrost masy mięśniowej, zapewniający prawidłową budowę kości, stymuluje męskie cechy charakteru, zapewnia potencję. Istnieje również „zły“ DHT, produkt przemiany testosteronu. DHT jest odpowiedzialny za łojotok, odgrywa rolę w patogenezie trądziku, powoduje łysienie i przerost gruczołu krokowego. DHT jest najsilniejszym hormonem męskim w organizmie. Finasteryd zapobiega tworzeniu się nadmiaru „złego“ DHT i pozostaje bez wpływu na „dobry“ testosteron. Finasteryd w dużych dawkach jest stosowany w przeroście prostaty i w tym przypadku zauważono intensywny odrost włosów u chorych leczonych finasterydem z powodu tego schorzenia. Znowu intensywne badania kliniczne przeprowadzone na tysiącach chorych, w tym bliźniakach jednojajowych, dobrano odpowiednią dawkę leku, która chroni cebulki włosowe przed wypadaniem nie mając wpływu na aktywną męską pacjenta.
Współczesne leczenie łysienia andrognowego ma na celu:
Wstrzymanie postępu łysienia
Zahamowanie miniaturyzacji mieszków
Pobudzenie wzrostu włosów długich
 
Można je podzielić na objawowe i przyczynowe. Leczenie objawowe ma na celu poprawienie ukrwienia mieszka włosowego, pobudzenie metabolizmu włosów i usunięcie stanu zapalnego wokół cebulki włosowej. Leki tu stosowane to:

• Minoksidil - 2% i 5%,
• Kortykosteroidy zewnętrzne.

Leczenie przyczynowe poprzez wpływ na przemiany hormonalne i tu lekiem z wyboru jest

• Finasteryd – tabletka 1mg

Rezultaty leczenia przedstawią zbiorcze wyniki ostatnich badań:

• Po 3-6 miesiącach zmniejszenie liczby codziennie traconych włosów
• Po 6-12 miesiącach widoczne zwiększenie gęstości włosów
• Po 12-24 miesiącach dalsze zwiększanie gęstości włosów
• Następnie, pełna stabilizacja wzrostu włosów

Leczeniu temu mogą się poddać wszyscy mężczyźni z łysieniem androgenowym bez ograniczeń wiekowych.
 
Reasumując należy podkreślić, że współczesna medycyna dysponuje skutecznymi środkami do leczenia łysienia androgenowego i dlatego WARTO SIĘ LECZYĆ!