Wypadanie Włosów

Wypadanie włosów jest normalnym zjawiskiem, związanym z tzw. cyklem włosowym. Pomiędzy początkiem wzrostu a wypadnięciem, wiele lat później, każdy włos przechodzi 3 okresy życia. Włosy rosną aktywnie w fazie tak zwanego anagenu, która trwa ponad 1000 dni. Następnie wchodzą w fazę pośrednią - katagen, trwającą ok. 10 dni, by w końcu osiągnąć końcową fazę życia (trwającą ok. 3-4 miesięcy) i wypaść, ustępując miejsca nowym.
Każdy z nas traci około 50-80 włosów dziennie. Dzieje się to w czasie czesania, szczotkowania, mycia głowy. Jeżeli myjemy włosy tylko raz w tygodniu, nie ma nic dziwnego w tym, że na dnie umywalki znajdziemy potem sto lub więcej włosów. Jednak przekroczenie tej liczby świadczy już o początku łysienia. Problemie, który dotyczy około 50% mężczyzn powyżej 40 roku życia i ponad 30% kobiet powyżej 50 r.ż. Główną przyczyną łysienia, które nastręcza wielu problemów zarówno mężczyznom, jak i kobietom, są zaburzenia hormonalne, które prowadzą do zmiany cyklu włosowego. Mieszki włosowe ulegają miniaturyzacji, robią się coraz krótsze i powoli przekształcają się we włosy meszkowe. Schorzenie te, nazywane kiedyś łysieniem androgenowym, dla podkreślenia roli nie tylko hormonów, ale i innych czynników, zostało obecnie zakwalifikowane jako 2 jednostki chorobowe:

• Męski typ łysienie (Male Pattern Hair Loss – MPHL)
• Kobiecy typ łysienie (Female Pattern Hair Loss – MPHL)

Dla łysienia typu męskiego charakterystyczna jest powolna utrata włosów w okolicach kątów czołowych i okolicy ciemieniowej. Kobiecy typ łysienie charakteryzuje się utratą włosów w okolicach szczytu głowy, co po odgarnięciu włosów na boki (tzw. przedziałek na środku głowy) daje efekt tzw. „choinki”.
Rola androgenów, szczególnie „złego testosteronu” – DHT, w łysieniu typu męskiego u mężczyzn wydaje się udowodniona – najprawdopodobniej w przypadku kobiet proces ten również jest związany z mechanizmem hormonalnym.
Najważniejsze jest określenie przyczyny łysienia, bywają bowiem rozmaite choroby skóry, którym towarzyszy wypadanie włosów, a wśród nich:

1. Łysienie plackowate ze swoimi odmianami, z których najcięższa tzw. łysienie złośliwe, charakteryzuje się całkowitą utratę włosów na powierzchni całego ciała. Schorzenie to najprawdopodobniej ma podłoże immunologiczne, wymaga zupełnie odrębnego leczenie i stanowi zupełnie odrębne zagadnienie niż łysienie typu męskiego.
2. Mechaniczne wypadanie włosów przy tarciu o poduszkę (głównie u niemowląt i dzieci), naciąganiu włosów uczesaniem (tzw. koński ogon) czy natarczywym wyrwaniu włosów w przypadku dzieci z nerwicą.
3. Polekowe wypadanie włosów głównie po lekach uszkadzających komórki mieszków włosowych, a więc leki immunosupressyne, leki stosowane w chemioterapii nowotworów, antykoagulanty, retinoidy i inne.
4. Wypadanie włosów towarzyszące bliznowaceniu, które obserwuje się w niektórych postaciach liszaja płaskiego, tocznia rumieniowatego, grzybicy woszczynowej.
5. Wypadanie włosów spowodowane niedoborami, które obserwuje się w niektórych zespołach złego wchłaniania lub też w czasie intensywnego odchudzania i stosowania diet selektywnych np. wegetarianizm i weganizm, którym nie towarzyszy uzupełnienie brakujących środków odżywczych (witaminy i minerały np. żelazo).

Dokąd udać się po pomoc?
Oczywiście do lekarza dermatologa. Lekarz zbiera dokładny wywiad chorobowy i ocenia stan kliniczny, objawy i przebieg łysienia. Określa dokładnie stopień zaawansowania choroby wg skali łysienia. Kieruje na dodatkowe badania w celu potwierdzenia lub wykluczenia wstępnego rozpoznania.
We wszystkich przypadkach wykonuje się tzw. „pull test”, polegający na stwierdzeniu stopnia wypadania włosów przy mechanicznym pociąganiu. Z tego powodu nie należy myć głowy 24 godziny przed wizytą u lekarza.
W niektórych przypadkach, wymagających dodatkowych badań różnicujących choroby przebiegające z łysieniem, konieczne może być wykonanie badania trychologicznego (określenie odsetka włosów aktywnie rosnących, będących w okresie spoczynkowym i wypadających).
Badanie składu popiołu spalonych włosów, mające na celu stwierdzenie ilości pierwiastków śladowych, nie znajduje naukowego uzasadnienia. Po wykryciu przyczyny choroby lekarz zastosuje odpowiednie leczenie.